ددم وای!

بچه که بودم، گاهی اوقات خوشم می اومد به ریتم نفس هام دقت کنم، خیلی خوب به هر دم و بازدم فکر می کردم و وقت می گرفتم ببینم فاصله بین هر دم و بازدم چقدر میشه. یکی دو دقیقه که می گذشت احساس می کردم ریتم نفس هام داره نامنظم میشه، به نفس نفس می افتادم و چند دقیقه ایی طول می کشید تا تنفسم به حالت ناخودآگاهش برگرده و حالم بیاد سر جاش. بعدش خدا رو شکر می کردم که حداقل زحمت نفس کشیدن رو به دوشم ننداخته و نفسه خودش میره و میاد تا وقتی که بره و دیگه برنگرده. این روزا ولی نفس کشیدن برام یک لیبر(labor) شده، به نوعی جان می کنم تا این نفس بیاد پایین  و بره بالا.هنوز وقت نکردم برم دکتر و حوصله ش رو هم ندارم. خودم حدس می زنم از چی باشه... بله، سیگار! این بلای خانمان سوز ِ مردافکن ِ  دشمن ِ بشر ِ اخ ِ جیزD:  شوخی کردم! نفس تنگی ِ من احتمالا به خاطر تمام گرد و غبارهایی ِ که تو این چند ساله نوش جان کردم. گرد و غبارهایی رو میگم که از عراق وارد این مرز پرگهر شدن و تا همین پارسال- تا قبل از اینکه گرد و غبارها به پاییتخت برسن- هیچ کس به هیچ جاش نبود که مردم تو غرب و جنوب دارن چی می کشن.

بی ربط نوشت: الان بابام اومد تو اتاق و بهم گفت لباس بپوشم که بریم دکتر، بهش گفتم نمی تونم بیام  چون کلی کار رو سر و کله م ریخته و باید تا فردا یه ترجمه رو تحویل بدم. بابا باز هم اصرار کرد و منم دوباره همون حرف ها رو تکرار کردم. آخرش، همون جمله ایی رو گفت که همیشه آخر ِ جر و بحث هامون میگه: به قول مادربزرگت، آدم سگ بشه اما پدر و مادر نشه. این رو البته اول به ترکی میگه بعد واسه من به فارسی ترجمه ش میکنه، آخه من ترکی بلد نیستم.