چیزکی طولانی

امروز یک لیوان دیگر شکستم. اگر مامان بزرگ بود میگفت قضا بلا بوده حتما. زنگ زدم به مامان که بیرون بود و ازش پرسیدم خاک انداز کجاست؟ مامان فوری شستش خبردار شد که دست گل به آب داده ام. پرسید خاک انداز واسه چی؟ گفتم یه لیوان شکستم. گفت به به به به... بازم؟ ایرانی بود یا فرانسوی؟ گفتم ایرانی بود اما مطمئن نبودم، شاید هم یکی از بیست و چهار لیوان فرانسوی محبوب مامان بود.
مامان گفته بود خاک انداز را می توانم زیر کابینت آخری پیدا کنم که نکردم. گم و گور شده بود. تمام خانه را دنبالش گشتم اما پیداش نکردم. یاد حرف عمه افتادم که میگفت وقتی چیزی را پیدا نمیکنی یعنی شیطون روش نشسته، صلوات بفرست پیدا میشه. هفت هشت بار صلوات فرستادم اما خبری از خاک انداز نشد.
یک صفحه روزنامه همشهری را پهن کردم کف زمین و پاهام را گذاشتم دو طرف آن و با جاروی دسته بلند شروع کردم به کشیدن خرده شیشه ها به سمت روزنامه. هیچ چیزی پام نکرده بودم، دمپایی رو فرشی هام چند قدم آنطرف تر نشسته بودند و من را نگاه می کردند. مسعود برادر نازنینم را که می شناسید، طفلی خیلی نگران سلامتی من است. مرا که در آن وضعیت مسخره دید فریاد زد: ابله! میزنی پات رو زخم و زیلی میکنی! تو چشم هاش نگاه کردم و گفتم: مسعود! هیچ میدونی من تو همه عمری که از خدا گرفتم یه بار هم نشده که زنبوری نیشم بزنه؟ گفت چه ربطی داره این حرف؟ گفتم نمی دونم و واقعا هم نمی دانستم چه ربطی داشت.
تو کف پام سوزشی احساس کردم که آشنا بود. میخچه ایی تو کف پای چپم دارم که پنج شش سالی می شود با من زندگی می کند. نه بزرگ شده نه کوچک. نه می میرد و نه رشد میکند. حوصله دکتر رفتن به خاطر همچین موجود کوچولویی را ندارم. وانگهی(دریا شود) بیچاره کاری به من ندارد، فقط بعضی وقت ها با یک سوزش کوچک اظهار وجود می کند که می شود به راحتی ازش صرفنظر کرد. دورش را با یک خودکار آبی خط کشیده ام. نمی دانم این را می دانید یا نه،  قدیمی ها رسم داشته اند دور آدم مریض را خط می کشیده اند (فکر کنم یک چیزی شبیه کروکی) که شفا پیدا کند. من البته این کار را محض فان کرده ام. یک موقع بهم نگویید خرافاتی و این حرف ها.
برای اینکه خرده های شیشه  از روی زمین پاک شوند یک پارچ را پر از آب کردم و روی جاهایی که حس میکردم خرده شیشه هست آب ریختم که آنها را با خودش جمع کند و ببرد توی آن حلقه ی سیاه کوچولویی که وسط کف آشپزخانه است. اگر دوربین دیجیتال داشتم از این پارچ برایتان عکس می گرفتم که ببینیدش از بس که بامزه است. وقتی بچه بودیم با مسعود از تو دریا پیداش کردیم. کلا ما خیلی چیزها تو دریا پیدا کردیم. از همین پارچ فانتزی پلاستیکی بگیر تا بطری های خوشگل مشروب (خالی بودند به خدا). ما خوشمان می آمد که فکر کنیم این بطری ها و همه ی این خرت و پرت ها مال ناوهای آمریکایی هستند و واقعا هیچ بعید نبود که  آمریکایی باشند. ظاهرشان که نشان میداد حداقل "اینجایی نیستند". مامان چند بار سعی کرده از دست این پارچ خلاص شود که من نگذاشته ام. ازش خوشم می آید.

کف آشپزخانه را که خوب شستم و مطمئن شدم که  خطر زخمی شدن کسی را تهدید نمی کند از آشپزخانه آمدم بیرون اما دو قدم از در آشپزخانه بیرون نرفته بودم که دردی ناآشنا را تو کف پای چپم احساس کردم. چند سانت پایین تر از آن میخچه ی کوچولوی بی آزار یک تکه شیشه نه چندان کوچک تو پام فرو رفته بود و دور و برش خون زده بود بیرون. غافلگیر شدم.

مامان که آمد خانه فوری پرسید کدام لیوان را شکسته ام و منم گفتم "از اونا که دهنشون گشاده". مامان بهم پرید که دختر اینکه فرانسوی بوده! واااااااااای از دست تو... بعد خواست یک سری حرف دیگر بزند که کف پایم را بهش  نشان دادم و او دلش سوخت. رفت بتادین آورد و چسب زخم که پام را پانسمان کند. یاد روزی افتادم که چهار پنج ساله بودم و بابا مرا با دوچرخه برده بود بیرون که هوایی بخورم. نمی دانم چی شد که یکهو دیدم من و بابا داریم تو هوا پرواز می کنیم. بعد فهمیدم پام رفته بوده لای چرخ جلو و دوچرخه قفل کرده بوده . پام  بدجوری زخمی شده بود. همین پای چپم بود، جای زخمش هنوز مانده. بابا  می گوید خدایی بوده که آن روز پام لای چرخ قطع نشده، چه می دانم، شاید همین طور باشد.