دیشب خواب دیدم دارم با پای برهنه توی دانشکده می دوم و میس یزدانی دنبالم می دود. داشتم از پله های طبقه اول می آمدم پایین که سر خوردم و پرت شدم پایین. فکر می کنم همانجایی خوردم زمین که یک بار فری در عالم واقعیت زمین خورد و روی زمین پخش شد و متاسفانه من و نسی چقدر به طفلک خندیدیم. داشتم از میس یزدانی می گفتم، این استاد عزیز که البته نامش یزدانی نیست و من به دلایل امنیتی نامش را تغییر داده ام،  از ترم اول تا حالا، هر ترم حداقل یک درس را با من داشته (من با او داشته ام البته!) و به دلایلی مرا خیلی دوست دارد. من تا به حال چندین بار سعی کرده ام از شر علاقه او به خودم راحت شوم و محبتش را از خودم به  یک نفر دیگر شیفت کنم اما او به این راحتی ها دل نمی کند. ترم قبل از درس او نمره 14 گرفتم، این نمره برای کسی مثل او که در دوران دانشجویی نمره ی کمش 19 بوده یعنی فاجعه، یعنی خودکشی.  با اینحال من هنوز دانشجوی محبوب  او هستم. روز آخر امتحانات یک لیست بلند  از تمام  کتاب هایی که باید بخوانم را بهم داد که تو تابستان بخوانم- که البته بدیهی است من هیچ کدامشان را نخواندم. احتمالا خواب دیشبم برای همین بود. نمی دانم وقتی  نظرم را راجع به کتاب ها می پرسد چی باید بهش بگویم. این از خواب دیشبم. راستی سه شب است که مرتب خواب دریا می بینم. دیشب بعد از اینکه از دست میس یزدانی فرار کردم خواب دیدم  افتاده ام تو دریا  و دست و پا می زنم و کسی هم آن دور و برها نیست که حداقل برایش بخوانم "آی آدم ها که نشسته در ساحل"... . نمی دانم خفه شدم یا چی شد که از خواب پریدم.

برای اینکه یادم نرود: امروز منصور-برادر بزرگترم-  رفت تهران پی درس و زندگیش. عجیب دلتنگ او هستم، هیچ کس  تو این دنیا مثل او مرا نمی فهمد. حالا که رفته تنهاتر شده ام.