توی روزهای امتحانات، هر بار که امتحانی را خراب می کردیم شش نفری می رفتیم پارک کنار دانشگاه که مغزمان ریفرش شود مثلا. از نه تا امتحانی که داشتیم، بعد از پنج تا از امتحانات  رفتیم پارک. دیگر پارکبان ها و گربه ها و حشرات و گنجشک ها و درخت ها و نیمکت های توی پارک عادت کرده بودند هر دو سه روز یکبار -در یک مورد دو روز پشت سر ِ هم- شش دختر را ببینند که بی هدف و سرگردان با گردن های کج توی پارک می چرخند و "چیز" می خورند. این چیز که می گویم یا بستنی بود یا چیپس یا مانچی یا کرانچی و کلن از این جور هله هوله جات. نه که خیلی توی امتحان هنرنمایی کرده بودیم، خودمان را تحویل هم می گرفتیم. البته من آنقدرها هم ناراحت نبودم، کلن دغدغه ی امتحان و نمره چیزی نیست که کشتی هام را غرق کند. 

گفتم شش نفری می رفتیم. پری که به عنوان راننده جایش کاملا خوب و راحت بود. فریده جان هم که سرقفلی ِ صندلی کنار راننده را دارد اساسا. بیچاره، من و شبنم و فاطی و نسترن بودیم که باید یک جوری خودمان را آن پشت جا می دادیم. البته جایمان آنقدرها هم ناراحت نبود. اصولا شبنم ِ چهل و سه کیلویی را می شود تو هر سوراخ سنبه ایی توی ماشین جا داد. حتا می شود گذاشتش روی داشبورد و با دست نگهش داشت که مثلا موقع ترمز گرفتن ِ ناگهانی پرت نشود پایین. در واقع، مشکل اصلی ِ ما وضعیت مضحکمان بود. پری می گفت "احساس می کنم راننده سرویس مدرسه م."

امروز امتحانات من تمام شد. از نه تا درس تا حالا نمره ی دو درس را زده اند. یکیش را می دانستم که می افتم، نیفتادم ؛ شانزده شدم. آن یکی را مطمئن بودم نهایت هیجده می شوم، نشدم، چهارده شدم. اخیرا به نتایج جالبی درباره خودم و دنیا رسیده ام. اینکه دنیا منتظر است ببیند چی تو کله ی من می گذرد، بعد برمی گردد  دقیقن برعکسش را می گذارد تو کاسه ام. تصمیم گرفته ام از این به بعد "عوضی" فکر و احساس کنم. نه همیشه البته، گاهی اوقات. چه می دانم، شاید زندگی اینجوری بهتر شد. هان زندگی؟! اینجوری بهتر می شوی؟