رها رها رها من

یک همچین چیزهایی توی ذهنم هست. ترم دوم بودیم، نه، سال دوم بودیم، ترم سوم. یک روز بارونی بود. من رو به پنجره های طبقه ی سوم دانشکده ایستاده بودم و بیرون رو نگاه می کردم و زیر لب با خودم ترانه ی عاشقانه ی جی.آلفرد.پروفراک رو زمزمه می کردم. استاد عین گفته بود اگر این شعر رو از بر کنیم نمره ی شعر انگلیسیمون رو کامل میده، کامل یعنی 18. توی اتاق ِ آقای عین همچنان بارون میومد، یعنی پشت پنجره. نشسته بودم روی صندلی ِ رو به روی میز آقای عین که داشت آروم آروم از توی ماگ ِ قرمز رنگش چای می خورد و با لبخند مکش مرگ ِ منش نگام می کرد و من براش ترانه ی عاشقانه ی جی.آلفرد.پروفراک رو می خوندم. هر از گاهی نگاهم می افتاد به قطره های بارون ِ پشت ِ سر ِ آقای عین و دلم یه جوری می شد، یه ریزه استرس هم داشتم انگار. خوندن ِ شعر حدود هفت دقیقه ایی طول کشید، اینو بعدا آقای عین بهم گفت. ازش پرسیدم نمره م چند میشه و اون، با همون لبخند مکش مرگ ِ منش گفت هفده. گفتم اما شما گفتید هر کس که این شعر رو حفظ کنه... آقای عین  گفت راستشو بخوای تحت تاثیر قرار نگرفتم. صدات اندوه ِ لازم رو نداشت، پروفراک یک همچین شعریه، باید... باید با صدای غمگین خونده بشه، انگار که دلت گرفته باشه. سی وات آی مین؟
الآن که داره بارون می باره هوس شعر خوردن کردم. شعری مثل پروفراک. قول می دم اینبار نمره ی کامل رو بگیرم، انگار که دلم گرفته باشه. سی وات آی مین؟