خیره شده بودم به جلد کتابه، سعی می کردم تشخیص بدم این لوگو مال ِ کدوم انتشاراته. نمیشد. گیج ِ خواب بودم هنوز. بعد دست دراز کردم و کتابه رو کشیدم طرف خودم. صفحه اولش باز شد. رنگ ِ زرد پرتقالیش چشممو زد. خوشم اومد. نگاه کردم، نشر مرکز بود. یا انتشارات مرکز؟ چه فرقی می کنه. بعد صدای هلی کوپتر اومد. از خیلی نزدیک. اینجا یه شهر نظامیه. من بش میگم عسکریه. یا عسگریه. چه فرقی می کنه. به هرحال شنیدن ِ صدای هلی کوپتر باید تا حالا دیگه برام عادی شده باشه، اما نشده. از جا پریدم. آخه یه هلی کوپتر ِ درب و داغون ِ روسی ِ قراضه که پره هاش دارن از هم وا می رن، که مظفرالدین شاه قاجار سوارش می شده می رفته دور دور، که آدم هی می ترسه نکنه الان توی هوا پودر شه، آخه همچین هلی کوپتری از جا پریدن داره؟
 برای من داره. برای من خاطره ی پررنگی داره. خاطره ی دختر کوچولوی موخرمایی ِ ریزه میزه ایی که با شنیدن صدای هلی کوپتر می پرید توی حیاط  و دیوونه وار دست تکون می داد و جیغ می زد.

 رفتم توی بالکن ِ اتاقم. آفتاب بود. چشمم سوخت. هلی کوپتره رو پیدا کردم. از ضلع شرقی خونه می گذشت. خیلی نزدیک بود. کله ی کمک خلبان رو دیدم. یعنی یه سیاهی شبیه به کله ی یه آدم دیدم.  یعنی در این حد نزدیک بود. بعد دیگه هلی کوپتره رفت روی پشت بوم ِ خونه های کوچه های اون ورتر، خیابون های اون ورتر. دیگه فقط صداش میومد.

بعد اومدم توی هال. مامان نشسته بود با مسعود با مینا. حرف می زدن. گفتم کله ی کمک خلبانه رو دیدم. مسعود گفت از کجا می دونی کمک خلبان بود؟ گفتم سمت راست نشسته بود. مینا گفت تو کله ی کمک خلبان رو دیدی؟ گفتم مگه صداشو نشنیدی؟ خیلی نزدیک بود. تازه بهم لبخند هم زد. مینا گفت بوس نفرستاد؟ گفتم نه. حلقه دستش بود. مرد باشرفی بود مینا. مرد باشرفی بود.

همین.
راستی لوگوی گوگل امروز چه خوشگله.