مسعود که خونه نیست با خیال ِ راحت وی.پی.ان رو فعال می کنم و وارد سایت عباس معروفی میشم فقط و فقط برای شنیدن ِ آهنگ ِ مرموز و دوست داشتنی ِ وبلاگش و میذارم آهنگ ساعت ها پخش بشه و در همین حین کارامو می کنم. به وبلاگم سر می زنم که ببینم عدد ِ 2 شده 3 و می بینم که نشده. توی وبلاگم چیز می نویسم و می فرستم توی درفت.  مشقامو می نویسم، نصف ِ صفحه ترجمه می کنم و تایپ می کنم، به نازی که اس.ام.اس زده فردا میای بریم بیرون اس.ام.اس میدم و میگم نه، کار دارم.  لواشک می خورم و سرم گیج میره. ناخنام رو سوهان می کشم. به سر ِ موهام سرم کریستال می زنم که بوی طالبی می ده و هی عطسه م می گیره. واسه مامان توی اینترنت دنبال دستور پخت فلافل می گردم و براش پرینت می گیرم. سرم رو با دستمال می بندم چون درد می کنه. جواب ِ سه میسد کال ِ پشت ِ سر ِ هم ِ نگار رو با چهار میسد کال ِ پشت ِ سر ِ هم می دم و ...  همین دیگه، همین.


اسم ِ جونو به ذهنم چسبیده. امروز توی خواب یه صدایی تکرار می کرد Juno the obscure و من ترسیده بودم. یادم افتاده بود به Jude.